W j\u0119zyku hebrajskim zdanie to narasta poprzez kolejne, coraz mocniejsze okre\u015blenia: \u05d1\u05b4\u05bc\u05e0\u05b0\u05da\u05b8 (bin\u2019kha<\/em> \u2014 \u201etw\u00f3j syn\u201d), \u05d9\u05b0\u05d7\u05b4\u05d9\u05d3\u05b0\u05da\u05b8 (y\u2019chid\u2019kha<\/em> \u2014 \u201etw\u00f3j jedyny, wyj\u0105tkowy\u201d), \u05d0\u05b2\u05e9\u05b6\u05c1\u05e8 \u05d0\u05b8\u05d4\u05b7\u05d1\u05b0\u05ea\u05b8\u05bc (asher ahav\u2019ta<\/em> \u2014 \u201ekt\u00f3rego mi\u0142ujesz\u201d) i wreszcie \u05d9\u05b4\u05e6\u05b0\u05d7\u05b8\u05e7 (Jicchak<\/em> \u2014 \u201eIzaak\u201d). Zanim pojawi si\u0119 imi\u0119, napi\u0119cie osi\u0105ga szczyt. To nie jest abstrakcyjna pr\u00f3ba. To dziecko \u015bmiechu, syn obietnicy, cudowne spe\u0142nienie, w kt\u00f3rym zawiera si\u0119 ca\u0142a przysz\u0142o\u015b\u0107 przymierza, a jednak ma zosta\u0107 z\u0142o\u017cony w ofierze ca\u0142opalnej.<\/p>\n Trzykrotnie w tej opowie\u015bci Abraham odpowiada tym samym s\u0142owem: \u05d4\u05b4\u05e0\u05b5\u05bc\u05e0\u05b4\u05d9 (hineini<\/em>). \u017badne t\u0142umaczenie nie oddaje w pe\u0142ni jego g\u0142\u0119bi. \u201eOto jestem\u201d sp\u0142aszcza to, co niesie hebrajski orygina\u0142: pe\u0142n\u0105 obecno\u015b\u0107, ca\u0142kowite skupienie cia\u0142a, umys\u0142u i woli na Tym, kt\u00f3ry wzywa. To odpowied\u017a s\u0142ugi, kt\u00f3ry ju\u017c wcze\u015bniej postanowi\u0142 by\u0107 pos\u0142uszny, jeszcze zanim us\u0142yszy polecenie.\u00a0Abraham wypowiada je wobec Boga w wersecie 1. M\u00f3wi je tak\u017ce do Izaaka w wersecie 7 (gdzie przek\u0142ady oddaj\u0105 je s\u0142abiej jako \u201etak\u201d lub \u201es\u0142ucham\u201d). Wypowiada je r\u00f3wnie\u017c wobec anio\u0142a w wersecie 11. Pomi\u0119dzy tymi trzema \u201ehineini\u201d rozci\u0105ga si\u0119 ca\u0142a przestrze\u0144 wiary.<\/p>\n Narrator nie m\u00f3wi nam, co Abraham czu\u0142. Widzimy jedynie jego czyny: wczesne wstanie, osiod\u0142anie os\u0142a, nar\u0105banie drewna i trzydniow\u0105 w\u0119dr\u00f3wk\u0119. Trzy dni \u015bwiadomo\u015bci tego, co ma nast\u0105pi\u0107. Trzy dni drogi u boku syna, kt\u00f3rego zamierza z\u0142o\u017cy\u0107 w ofierze. Trzy dni milczenia.\u00a0Kiedy Abraham wreszcie odzywa si\u0119 do swoich s\u0142ug, wypowiada zdanie zdumiewaj\u0105ce:<\/p>\n \u201eP\u00f3jdziemy tam, oddamy pok\u0142on i wr\u00f3cimy do was\u201d (Rdz 22,5).<\/em><\/p>\n Nie m\u00f3wi: \u201ewr\u00f3c\u0119\u201d. M\u00f3wi: \u201ewr\u00f3cimy\u201d. Hebrai\u015bci zauwa\u017caj\u0105, \u017ce s\u0142owa te mo\u017cna rozumie\u0107 jako pr\u00f3b\u0119 ukrycia prawdy, jako wewn\u0119trzne zmaganie lub jako prorocz\u0105 zapowied\u017a. Abraham m\u00f3g\u0142 ukrywa\u0107 prawd\u0119 przed s\u0142ugami (aby go nie powstrzymali), przed Izaakiem (aby nie uciek\u0142) albo nawet przed samym sob\u0105 (aby nie za\u0142ama\u0142a si\u0119 jego determinacja). Tekst sugeruje jednak co\u015b g\u0142\u0119bszego: Abraham rzeczywi\u015bcie wierzy, \u017ce B\u00f3g mo\u017ce wskrzesi\u0107 Izaaka z martwych. List do Hebrajczyk\u00f3w wyra\u017ca to wprost:\u00a0\u201eS\u0105dzi\u0142, \u017ce B\u00f3g mocen wskrzesi\u0107 nawet umar\u0142ych\u201d (Hbr 11,19).<\/em><\/p>\n W chwili, gdy r\u0119ka Abrahama unios\u0142a n\u00f3\u017c, anio\u0142 zawo\u0142a\u0142: \u201eNie podno\u015b r\u0119ki na ch\u0142opca!\u201d (Rdz 22,12).\u00a0<\/em>A potem pada zdanie o ogromnym ci\u0119\u017carze teologicznym: \u201eTeraz pozna\u0142em, \u017ce boisz si\u0119 Boga, bo nie odm\u00f3wi\u0142e\u015b Mi swego syna, jedynego\u201d (Rdz 22,12)<\/em>.\u00a0Teraz B\u00f3g wie? Czy wcze\u015bniej nie wiedzia\u0142?\u00a0B\u00f3g wiedzia\u0142, \u017ce Abraham oka\u017ce pos\u0142usze\u0144stwo. Ale Abraham musia\u0142 to odkry\u0107. I \u015bwiat musia\u0142 to zobaczy\u0107. \u05e2\u05b2\u05e7\u05b5\u05d3\u05b8\u05d4 (Akeda<\/em>, \u201ezwi\u0105zanie\u201d) sta\u0142a si\u0119 dowodem, \u017ce cz\u0142owiek mo\u017ce kocha\u0107 Boga bardziej ni\u017c w\u0142asne \u017cycie, bardziej ni\u017c obiecan\u0105 przysz\u0142o\u015b\u0107, bardziej ni\u017c cudowne dziecko, bardziej nawet ni\u017c samo przymierze.<\/p>\n Abraham podnosi wzrok i widzi barana uwik\u0142anego rogami w zaro\u015blach. To zast\u0119pstwo nie oznacza odrzucenia ofiary, lecz jej ukierunkowanie. Midrasz (\u017cydowska opowie\u015b\u0107 interpretacyjna) wk\u0142ada w usta Abrahama modlitw\u0119: \u201eNiech b\u0119dzie uznane, jakby krew tego barana by\u0142a krwi\u0105 mojego syna Izaaka\u201d.<\/em> Baran umiera zamiast Izaaka, lecz Izaak ju\u017c wcze\u015bniej \u201eumar\u0142\u201d w sercu Abrahama. Dlatego anio\u0142 m\u00f3wi o synu jako o tym, kt\u00f3rego nie odm\u00f3wi\u0142; ofiara zosta\u0142a z\u0142o\u017cona, zanim jeszcze n\u00f3\u017c opad\u0142.<\/p>\n Obraz Marca Chagalla z 1966 roku, Ofiara Izaaka<\/em> (Chagall \u2014 rosyjski \u017byd, p\u00f3\u017aniej artysta francuski), ukazuje to, czego nie spos\u00f3b w pe\u0142ni wyrazi\u0107 s\u0142owami. W jego wizji krzy\u017c jest ju\u017c obecny na g\u00f3rze Moria, unosi si\u0119 gdzie\u015b ponad scen\u0105. Gdy Abraham podnosi n\u00f3\u017c, z krzy\u017ca i z postaci, kt\u00f3ra go niesie, sp\u0142ywa krew ku o\u0142tarzowi, na kt\u00f3rym zwi\u0105zany jest Izaak. Strumie\u0144 czerwieni sp\u0142ywa bezpo\u015brednio na miejsce ofiary. Baran r\u00f3wnie\u017c jest obecny, lecz to krew opowiada g\u0142\u0119bsz\u0105 histori\u0119: o\u0142tarz, na kt\u00f3rym zwi\u0105zano Izaaka, i krzy\u017c nad nim s\u0105 ze sob\u0105 nierozerwalnie powi\u0105zane.<\/p>\n Pewien \u017cydowski faryzeusz, kt\u00f3ry spotka\u0142 zmartwychwsta\u0142ego Jezusa, dzi\u015b nazywany aposto\u0142em Paw\u0142em, zada\u0142 retoryczne pytanie w imieniu wsp\u00f3lnot zmagaj\u0105cych si\u0119 z trudno\u015bciami lub prze\u015bladowaniami w Rzymie:\u00a0\u201eOn, kt\u00f3ry nawet w\u0142asnego Syna nie oszcz\u0119dzi\u0142, ale Go za nas wszystkich wyda\u0142, jak\u017ce mia\u0142by wraz z Nim nie darowa\u0107 nam wszystkiego?\u201d (Rz 8,32)<\/em>.\u00a0Zar\u00f3wno aposto\u0142 Pawe\u0142, jak i Marc Chagall rozumieli, \u017ce tak jak Abraham mia\u0142 ukaza\u0107 swoj\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 do Pana, przed Bogiem, przed samym sob\u0105 i przed innymi, tak i sam Pan objawi\u0142 swoj\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107, ofiaruj\u0105c swojego jedynego, wyj\u0105tkowego Syna, Jezusa (por. J 3,16).<\/p>\n Oto prawda, kt\u00f3rej uczy ta g\u00f3ra: B\u00f3g poprosi\u0142 Abrahama, aby okaza\u0142 Mu ca\u0142kowite i bezwarunkowe oddanie, a nast\u0119pnie sam pokaza\u0142, \u017ce jest got\u00f3w uczyni\u0107 dok\u0142adnie to samo. Nie tylko B\u00f3g m\u00f3g\u0142 zaufa\u0107 Abrahamowi, ale tak\u017ce Abraham, reprezentuj\u0105cy wszystkie swoje dzieci, mo\u017ce zaufa\u0107 Bogu.\u00a0B\u00f3g nie powstrzyma\u0142 si\u0119 przed oddaniem swojego umi\u0142owanego Syna, Jezusa. Takiemu Bogu mog\u0119 zaufa\u0107.\u00a0I ty r\u00f3wnie\u017c mo\u017cesz.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Przed wydarzeniami opisanymi w Rdz 22 Abraham by\u0142 ju\u017c dziewi\u0119ciokrotnie poddawany pr\u00f3bie. R\u00f3\u017cne nurty tradycji \u017cydowskiej m\u00f3wi\u0105 o dziesi\u0119ciu momentach w \u017cyciu Abrama\/Abrahama, w kt\u00f3rych jego wiara w JHWH zosta\u0142a wystawiona na szczeg\u00f3ln\u0105 pr\u00f3b\u0119, jednak \u017cadna z nich nie dor\u00f3wnuje tej ostatniej, dziesi\u0105tej. Opowiadanie o zwi\u0105zaniu Izaaka ukazuje Bo\u017ce polecenie, aby Abraham wzi\u0105\u0142 swojego jedynego […]<\/p>\n","protected":false},"author":350,"featured_media":16863,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"give_campaign_id":0,"footnotes":""},"categories":[315],"tags":[],"class_list":{"0":"post-16927","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-torah"},"yoast_head":"\nRefren gotowo\u015bci<\/h3>\n
Milcz\u0105ca droga<\/h3>\n
N\u00f3\u017c, kt\u00f3ry nie spad\u0142<\/h3>\n
![\"\"](\"https:\/\/drelisblog.com\/wp-content\/uploads\/2025\/04\/Picture1-300x300.png\")
Izaak, baran i Jezus<\/h3>\nZako\u0144czenie<\/h3>\n